معرفی بدترین ماسل‌کارهای دههٔ 80 میلادی

در دههٔ 80 میلادی تغییراتی بزرگی در بخش ماسل کارها رخ داد. در آغاز این دهه پیشرانه‌های V8 حجیم، قدرت بسیار پایینی تولید می‌کردند. البته این رویه از میانهٔ دههٔ 70 آغاز شده بود یعنی زمانی که خودروسازان مجبور شدند به دلیل قوانین سخت‌گیرانهٔ آلایندگی و همین‌طور تقاضای خودروهای کم‌مصرف‌تر از سوی خریداران، مصرف سوخت و همین‌طور قدرت پیشرانه‌های خود را کاهش دهند. به همین دلیل در دههٔ 80 تعدادی از بدترین خودروهای عضلانی تاریخ ساخته شدند که به‌هیچ‌عنوان با ماسل کارهای دوران طلایی یعنی اواخر دههٔ 60 و اوایل دههٔ 70 قابل‌مقایسه نبودند؛ بنابراین قصد داریم در این مطلب به معرفی بدترین ماسل کارهای دههٔ 80 میلادی بپردازیم. این‌ها بدترین خودروهای عضلانی هستند که در طول دوران سیاه صنعت خودروسازی آمریکا یعنی دههٔ 80 ساخته شدند و نام ماسل کارها را خدشه‌دار کردند.
فورد موستانگ مدل 1980
پیشرانه: 2.3 لیتری چهار سیلندر تنفس طبیعی با 88 اسب بخار قدرت

نسل سوم موستانگ در سال 1979 به بازار آمد. مدل پایهٔ این نسل به یک پیشرانهٔ 2.3 لیتری چهار سیلندر مجهز شده بود که تنها 88 اسب بخار قدرت و 160 نیوتن متر گشتاور داشت؛ بنابراین بهتر است از شتاب این مدل حرفی نزنیم. از سوی دیگر طراحی ظاهری نسل سوم موستانگ نیز خصوصاً در نسخهٔ ناچ‌بک اصلاً جالب نبود و طراحی جعبه‌ای شکل و بی‌روح آن بیشتر شبیه به یک خودروی اقتصادی خسته‌کننده به نظر می‌رسید تا ماسل کاری که آمادهٔ دود کردن لاستیک‌های عقب است.
مرکوری کاپری RS توربو مدل 1981
پیشرانه: 2.3 لیتری چهار سیلندر توربوشارژ با 117 اسب بخار قدرت

در آن سال‌ها مرکوری کاپری در اصل نسخهٔ ری‌بج شدهٔ فورد موستانگ محسوب می‌شد و از همان پلت‌فرم و پیشرانه‌های موستانگ استفاده می‌کرد. پیشرانهٔ چهار سیلندر توربوشارژ این مدل برای موستانگ هم ارائه می‌شد اما مرکوری با کاپوت برجسته و تریم‌های بیرونی هم‌رنگ بدنه، ظاهری اسپورت به کاپری بخشیده بود. این اقدام مثبتی از سوی مرکوری محسوب می‌شد اما نه وقتی‌که تنها 117 اسب بخار قدرت و 183 نیوتن متر گشتاور زیر کاپوت کاپری وجود داشت؛ بنابراین خودرو اساساً گوسفندی در لباس گرگ بود. البته فورد این پیشرانهٔ 2.3 لیتری توربو را رها نکرد و بعدها تیم عملیات محصولات ویژهٔ فورد قدرت آن‌را در موستانگ SVO به 205 اسب بخار افزایش داد.
پونتیاک فایربرد ترنس ام توربو مدل 1980
پیشرانه: 4.9 لیتری V8 توربوشارژ با 210 اسب بخار قدرت

فایربرد ترنس ام مدل 1973 با 290 اسب بخار قدرت آخرین ماسل کار عالی پونتیاک در دههٔ 70 محسوب می‌شد پیش از آنکه فایربرد به سیاه‌ترین دوران خود وارد شود. بااین‌حال در سال 1980 پونتیاک سعی کرد با عرضهٔ مدل جدید ترنس ام توربو، دوباره این ماسل کار پرافتخار را به دوران اوج بازگرداند. بدین منظور پونتیاک پیشرانهٔ 4.9 لیتری V8 خود را به یک توربوشارژر مجهز نمود تا عملکرد فایربرد را افزایش دهد. درنتیجه قدرت این موتور به 210 اسب بخار رسید که البته در سال 1981 به 200 اسب بخار کاهش پیدا کرد؛ اما با اینکه پیشینهٔ عرضهٔ پیشرانه‌های توربوشارژ توسط جنرال موتورز به دههٔ 60 بازمی‌گشت اما در دههٔ 80 تکنولوژی استفاده از توربوشارژر در پیشرانه‌ها هنوز هم پیشرفت چندانی نکرده بود و این موتورها در آن دوران از قابلیت اطمینان ضعیف رنج می‌بردند. به همین دلیل پس‌ازاینکه پونتیاک در سال 1982 نسل سم فایربرد را معرفی نمود، پیشرانهٔ توربو را از لیست موتورهای آن حذف کرد. البته چند سال بعد بار دیگر پیشرانه‌ای توربو در زیر کاپوت فایربرد قرار گرفت که آن در سال 1989 بود. در آن سال پونتیاک به مناسبت بیست‌سالگی فایربرد، نسخهٔ تولید محدودی از آن‌را با پیشرانهٔ 3.8 لیتری V6 توربو ارائه نمود که 250 اسب بخار قدرت داشت. این مدل تنها در یک سال و به تعداد فقط 1555 دستگاه ساخته شد.
شورلت کامارو مدل 1982
پیشرانه: 2.5 لیتری چهار سیلندر تنفس طبیعی با 90 اسب بخار قدرت

اوضاع نسل سوم شورلت کامارو هم دقیقاً مشابه نسل سوم فورد موستانگ است زیرا عملکرد هردوی این ماسل کارها بسیار پایین بوده و استایل بی‌روح و خسته‌کننده‌ای هم داشتند. به‌عنوان‌مثال، زمانی که شورلت نسل سوم کامارو را در سال 1982 معرفی کرد، یک موتور 2.5 لیتری چهار سیلندر با 90 اسب بخار قدرت و 179 نیوتن متر گشتاور را به‌عنوان پیشرانهٔ پایه برای آن در نظر گرفته بود. هرچند این موتور کامارو کمی قدرتمندتر از موتور پایهٔ نسل سوم موستانگ بود اما هنوز هم رانندگی جذابی را ارائه نمی‌کرد.
دوج چلنجر مدل 1982
پیشرانه: 2.6 لیتری چهار سیلندر تنفس طبیعی با 100 اسب بخار قدرت

اگر بخواهید یک دوج چلنجر را در ذهن خود تصور کنید احتمالاً چلنجر هلکت یا دیمن خواهد بود که یک پیست درگ را به آتش می‌کشند؛ اما مطمئناً در تصویر ذهنی هیچ‌کس، دوج چلنجر چیزی شبیه به این تصویر نیست. تولید نسل اول چلنجر در سال 1974 بدون معرفی نسل جدید خاتمه یافت اما در سال 1978 دوج تصمیم گرفت به بدترین شکل ممکن چلنجر را احیاء کند. در آن سال‌ها گروه کرایسلر همکاری‌های زیادی با میتسوبیشی داشت. به همین دلیل کرایسلر تصمیم گرفت میتسوبیشی گالانت کوپه را به‌عنوان نسل دوم چلنجر با نشان دوج در ایالات‌متحده عرضه کند. برای این خودرو تنها دو پیشرانهٔ مختلف ارائه می‌شد که هردو چهار سیلندر خطی بودند. موتور اول از نوع 1.6 لیتری بود و نمونهٔ قوی‌تر یک واحد 2.6 لیتری چهار سیلندر بود که تنها 100 اسب بخار قدرت و 185 نیوتن متر گشتاور داشت. سپس نهایتاً در سال 1983 با خاتمهٔ تولید نسل دوم چلنجر، بار دیگر این خودرو از بازار کنار رفت تا بیش از این آبروی نام چلنجر از بین نرود.
پلیموث رود رانر مدل 1980
پیشرانه: 5.2 لیتری V8 تنفس طبیعی با 120 اسب بخار قدرت

این هم نمونهٔ دیگری از احیای وحشتناک یکی دیگر از ماسل کار نمادین گروه کرایسلر است. پلیموث در سال 1975 به تولید مدل رود رانر به‌عنوان یک محصول مستقل پایان داد. سپس در سال 1980 این شرکت از نام رود رانر برای نسخهٔ ویژه‌ای از مدل وُلاری کوپه استفاده کرد؛ اما این مدل که تنها برای یک سال تولید شد، به یک پیشرانهٔ 5.2 لیتری V8 مجهز شده بود که با کاربراتور دو دهنه تنها 120 اسب بخار قدرت و 332 نیوتن متر گشتاور و با کاربراتور چهار دهنه 155 اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. قطعاً این روزهای بسیار تاریکی برای خودروهای عملکردی آمریکایی بود.
فورد تاندربرد مدل 1982
پیشرانه: 4.2 لیتری V8 تنفس طبیعی با 120 اسب بخار قدرت

فورد تاندربرد همواره خودرویی لوکس‌تر در بین ماسل کارها محسوب می‌شد؛ اما در نسل هشتم تاندربرد که طی مدت کوتاهی در سال‌های 1980 تا 1982 تولید شد، همه‌چیز به پایین‌ترین سطح رسید. این نسل از تاندربرد با پنج متر طول، اندازهٔ یک قایق بود اما به یک پیشرانهٔ 4.7 لیتری V8 مجهز شده بود که تنها 120 اسب بخار قدرت و 278 نیوتن متر گشتاور داشت. در این خودرو هیچ نشانی از یک ماسل کار دیده نمی‌شد.
مرکوری کوگار XR7 مدل 1984
پیشرانه: 2.3 لیتری چهار سیلندر توربوشارژ با 145 اسب بخار قدرت

در اواسط دههٔ 80 میلادی، خودروهای عضلانی پس از تقریباً یک دهه رکورد و افول شدید، دوباره تا حدودی جان گرفتند. در آن دوران خودروهایی مانند مرکوری کوگار XR7 با پیشرانهٔ چهار سیلندر توربوشارژ 145 اسب بخاری به بازار آمدند. هرچند این قدرت با استانداردهای امروزی برای یک ماسل کار وحشتناک است اما هنوز هم خیلی بهتر از قدرت 117 اسب بخاری مرکوری کاپری RS توربو بود که چند سال پیش تولید می‌شد؛ اما استایل ظاهری کوگار حتی با استانداردهای دوران خودش هم خسته‌کننده بود. هرچند در این خودرو نشانه‌هایی از پیشرفت دیده می‌شد اما مرکوری کوگار هنوز هم ماسل کار افتضاحی بود.
 
منبع: Motor1

توسط :
دیدگاه :
درباره نویسنده

Leave a Reply

*

captcha *